استان يزد از سرزمين‌هاي كهن و تاريخي ايران‌زمين است كه مجموعه‌ي با ارزشي از جاذبه هاي معماري و تاريخي آن را به نمايشگاه خشتي تبديل كرده است. در ميان نقاط كويري كشور شايد كم تر منطقه‌اي را بتوان پيدا كرد كه به لحاظ جاذبه‌هاي توريستي هم پاي يزد باشد. اين ديار كهن كه در گذشته‌اي نه چندان دور آن را دارالعباد مسلمين مي‌خواندند، اينك با انبوهي از جاذبه‌هاي فرهنگي، زيارتي باستاني، تاريخي و طبيعي چشم انتظار گردشگران نشسته است. در بعضي از منابع، بناي اوليه برخي از شهرهاي اين استان چون «ميبد» را به سليمان پيغمبر، «يزد» را به ضحاك و اسكندر مقدوني و «ابركوه» را به ابراهيم پيامبر نسبت داده اند. اين نسبت ها بيان گر قدمت و ديرينگي پيشينه‌ي تاريخي و فرهنگي سرزمين و مردم اين ديار است. مجموعه‌ي آثار باستاني پراكنده موجود در اين استان نيز، به سهم خود مبين اين پيشينه‌ي تاريخي است.
       آثاري چون دست‌افزارهاي سنگي به دست آمده در دره‌هاي شيركوه، نگاره‌هاي روي تخته سنگ كوه ارنان، تكه سفال‌هاي منقوش نارين قلعه ميبد ـ متعلق به دوره ايلامي، غارهاي استان و آثار معماري و شهرسازي باستاني و ... نشان مي‌دهد‎. مدنيت يزد، در چهار كانون باستاني «مهريز» و «فهرج»، «يزد»، «رستاق» ، «ميبد» و «اردكان» متمركز بود .  .  .

    زندگی نامه نورمن فاستر

1935   نورمن فاستر ، در اول ماه ژوئن در شهر منچستر متولد شد .

1953  پس از اتمام دوره متوسطه ، به صورت نيمه وقت و به عنوان منشی در تالار شهر منچستر شروع به کار کرد . سپس به خدمت سربازی رفت و در حين خدمت در نيروی هوايی ، در زمينه مهندسی الکترونيک مهارت يافت و اطلاعاتی در مورد هواپيما کسب کرد . در نهايت ، به دليل علاقه به هولپيماهای گلايدر به يک خلبان ماهر تبديل شد .

1955  پس از اتمام دوره دوساله سربازی ، در دفتر دو تن از معماران منچستر مشغول به کار شد .

1956  با ثبت نام در دانشگاه معماری منچستر ، به فراگیری دروس نسبتا سنتی ( در مقایسه با دروس و و رويکرد های متفاوت در انجمن معماران لندن و مدرسه ی معماری لیورپول ) پرداخت . با اين حال ، در اين سال ها توانست مهارت های منحصر به فردی در زمينه ی فنون ترسيم و ارائه به دست آورد .

1959  در اين سال يکی از ترسيم های او به عنوان يک کار درسی ، موفق به دريافت مدال نقره ای RIBA شد .

1961  او در اين سال ديپلم معماری و مجوز طراحی شهری خود را دريافت کرد . در همطن زمان ، مدال هی وود و مدال برنز انجمن معماران منچستر به وی اهدا شد . علاوه بر اين ، با قبولی در بورسيه ی تحصيلی انجمن ساختمان سازان ، به فلاوشيپ هنری نايل شد . پس از آن برای گذراندن دوره دو ساله ی تخصصی در دانشگاه ييل به آمريکا رفت . وی در آنجا تحت تاثير پل رادولف ، سرج چرمایف و وين سنت اسکالی قرار گرفت و در همين زمان با ريچارد راجرز ( که مانند خود او دانشجوی بورسيه بود ) و جيمز استرلينگ ( که برای مدت کوتاهی در همان مدرسه تدريس می کرد ) ملاقات کرد .

1962  فاستر مدرک فوق ليسانس معماری را با موفقيت دريآفت کرد . سپس گردش معماران ...

دواير سنگي استون‌هنج يكي از عجايب جهان باستان و از مشهورترين محوطه‌هاي باستاني امروز جهان است كه از سال 1986 در فهرست ميراث جهاني يونسكو ثبت شده است. قدمت اين محوطه باستاني كه در دشت سالزبري در ويلت‌شاير انگلستان واقع شده است، به عصر نوسنگي و عصر مفرغ برمي‌گردد.

استون‌هنج از دو دايره‌سنگي متحد‌المركز تشكيل شده است كه ارتفاع سنگ‌هاي دايره دروني آن به 6 متر و وزن‌شان به حدود 50 تن مي‌رسد. به عقيده كارشناسان، استون‌هنج در چند مرحله و در يك بازة زماني هزارساله، از 3 هزار تا 2 هزار سال پيش از ميلاد مسيح، ساخته شده است.
 

زماني كه اسپانيا براي ميزباني نمايشگاه اکسپو سال 1992 انتخاب شد، ساختن پل‌هاي جديد براي دسترسي به جزيره‌اي بزرگ ولي دورافتاده و متروك بر روي رودخانه‌‌ي Guadalquivir در Seville قسمت بزرگي از تداركات مربوط به نمايشگاه محسوب مي‌شد.
چهار پل جديد ساخته شد كه دو پل توسط كالاتراوا طراحي شده بود. پل Alamillo بزرگترين و وسيع‌ترين آن مي‌باشد.
اين پل توسط سانتياگو كالاتراوا كه قبلاً به خاطر ساختن چندين ايستگاه و فرودگاه و پل و همچنين پل‌سازي روي رودخانه‌‌ي Guadalquivirمشهور شده بود طراحي شده و اكنون به عنوان يك سمبل چشم‌انداز مهم و نشانه‌اي از مدنيت و هنر معماري و مهندسي محسوب مي‌شود.

در 27 فوريه 1964 دولت ايتاليا براي جلوگيري از سقوط اين برج درخواست كمك كرد. يك گروه از مهندسان، رياضيدانان و تاريخدانان در جزاير آزور گرد هم آمدند تا راه‌هاي پا بر جا نگه داشتن و استحكام برج را بررسي كنند

تهران 20 اسفند 1384
گروه بين‌الملل: ساخت برج كج پيزا بدون هيچ تغييري در طرح اوليه آن دويست سال به طول انجاميده است.
برج كج پيزا، برج ناقوس‌دار كليساي جامع ايتالياست. ساخت اين برج از آگوست 1173 شروع شد و (با دو وقفه طولاني‌مدت) بدون هيچ تغييري در طرح اوليه حدود 200 سال به طول انجاميده است.
در گذشته تصور مي‌شد كه كجي برج پيزا بخشي از طرح اوليه آن بوده است ولي امروزه مي‌دانيم كه اين مساله صحت ندارد. ساخت اين برج به صورت عمودي طراحي شده بود ولي در طول ساخت آن به تدريج كج شد (برخي معتقدند كه اگر اين برج كج نمي‌شد، بي‌شك يكي از فوق‌لعاده‌ترين برج‌هاي ناقوس‌دار دنيا مي‌شد.)
اين برج به دليل كجي و زيبايي خاصي كه دارد از سال 1173 تاكنون هميشه كانون توجه همگان بوده است.
در طول ساخت اين برج تلاش‌هاي زيادي انجام گرفت تا با بكارگيري مصالح ساختماني خاص جلوي كج شدن آن گرفته شود. بعدها ستون‌ها و ديگر بخش‌هاي تخريب شده برج بيشتر از يك بار جايگزين شدند و امروزه زيرساخت‌هاي جديدي براي كم كردن ميزان كج شدن برج و افزايش طول عمر آن به كار گرفته مي‌شود.
برج كج پيزا با 863/55 متر ارتفاع در 8 طبقه ساخته شده است. قطر بيروني اين بنا 484/15 متر و قطر داخلي آ» 368/7 متر است. ضخامت ديوارهاي پايه آن 08/4 متر است و وزن آن حدود 500/14 تن برآورد مي‌شود.
جهت شيب اين برج در فاصله سال‌هاي 1173 تا 1250 به سمت شمال و از سال 1272 تا سال 1997 به سمت جنوب متمايل بوده است تا سال 1997، اين برج 2/5 متر نسبت به سطح افق كج شده است.
ناقوس اين برج 5/3 تن وزن دارد. اين برج در پشت كليساي بزرگ شهر پيزا واقع شده است.
ساخت اين برج در سه مرحله انجام گرفته است. ساخت اولين طبقه اين برج ناقوس كه سنگ‌هاي مرمر سفيدرنگ در آن به كار رفته است از نهم آگوست 1173 دوران پيروزي‌هاي نظامي و خوشبختي شروع شد اولين طبقه اين برج از ستون‌هايي كه به صورت دايره‌وار در كنار هم قرار گرفته بودند، تشكيل شده بود كه در جهت مقابل تاق‌هاي بي‌روزنه خم شده بودند در مورد هويت معمار برج كج پيزا بحث‌هاي زيادي وجود دارد. سال‌ها تصور مي‌شد كه اين بنا، كار گوگلپلمو و بونانو پيزانو بوده است. سنگ قبر بونانو پيزانو در سال 1820 در پاي اين برج كشف شد.
بعد از اينكه طبقه سوم اين برج در سال 1178 ساخته شد به دليل اينكه 3 متر در كارهاي زيرساختي آن اشتباه شده بود، برج كج شد. البته طرح اين برج از آغاز نقص داشت با درگير شدن بيزانس در جنگ با جنوا، لوكا و فلورانس ادامه ساخت اين برج به مدت 100 سال با تعليق رو به رو شد. در سال 1198 چند ساعت به طور موقت روي اين بناي ناتمام نصب شد. در سال 1272 ساخت اين بنا توسط معماري به نام جيواني دي سيمونه از سر گرفته شد. 4 طبقه بدين ترتيب ساخته شد. مجددا در سال 1284 با شكست بيزانس در جنگ ساخت بنا متوقف شد. در سال 1372 آخرين طبقه آن كه محل قرار گرفتن ناقوس بود توسط توماسودي آندرا پيزانو ساخته شد و ناقوس در محل خود قرار گرفت. وي در تلفيق عناصر گوتيك به كار گرفته شده در جايگاه ناقوس با سبك رومانسك ( معماري اروپايي قرن‌هاي يازدهم و دوازدهم كه به تقليد از معماري رومي داراي تاق‌هاي ضربي و ديوارهاي ضخيم بود) برج موفق عمل كرد. در واقع در بالاترين نقطه اين برج هفت ناقوس وجود دارد كه هر كدام يكي از نوت‌هاي موسيقي را دارد و بزرگ‌ترين آنها در سال 1655 نصب شده است.
در سال 1838 معماري به نام الساندرو دلا گرادسكا گذرگاهي در اطراف اين برج حفر كرد كه اين امر موجب افزايش كج شدن اين برج شد.
بنبتو موسوليني دستور داد تا اين برج را به حالت عمودي برگردانند به همين خاطر درپاي آن بتون ريخته شد كه اين امر منجر به فرو رفتن برج در سطح زمين شد.
در طول جنگ جهاني دوم ارتش آمريكا دستور تخريب تمامي برج‌هاي ايتاليا را داد كه برج پيزا در دقيقه آخر از اين خطر در امان ماند.
در 27 فوريه 1964 دولت ايتاليا براي جلوگيري از سقوط اين برج درخواست كمك كرد. يك گروه از مهندسان، رياضيدانان و تاريخدانان در جزاير آزور گرد هم آمدند تا راه‌هاي پا بر جا نگه داشتن و استحكام برج را بررسي كنند. بعد از دو دهه كار و فعاليت روي اين پروژه، برج در ژانويه 1990 به روي عموم بسته شد. در طول اين مدت ناقوس‌هاي برج براي كم شدن از وزن‌شان از محل خودجا‌به‌جا شدند. ساختمان‌هاي اطراف برج براي رعايت نكات ايمني تخليه شدند. بعد از يك دهه بازسازي و تثبيت وضعيت آن برج در 15 دسامبر سال 2001 به روي عموم مردم باز شد.
روش‌هاي بسياري براي پا بر جا نگه‌داشتن برج پيشنهاد شده كه از آن جمله مي‌توان به استفاده از وزنه‌هاي 800 تني سربي درپاي آن اشاره كرد. راه‌حل نهايي براي پيشگيري از كج شدن بيشتر برج انتقال 38 متر مكعب از سطح بر آمده زير آن بود. طبق آخرين اطلاعات اين برج تا 300 سال ديگر پا بر جا خواهد بود.

منبع:http://www.uan.ir/news/?id=2733

نوآوری معمارانه موزه هنر ميلواکی در ابتدای قرن بيست و يکم با نوآوری قصر بلورين اثر جوزف پاکستن در قرن نوزدهم قابل مقايسه است. اين بنا نيز همچون تنديسی زيبا و هنرمندانه در محيط اطراف خود می درخشد.
 

مشخصات ساختمان MAM
معمار : سانتياگو کالاتراوا
مکان : ميلواکی ، ويسکانسن ، ايالات متحده
تاريخ ساخت : سال 1994 تا 2001 ميلادی
مساحت کل ساختمان : 13هزار متر مربع
طول بنا : 149 متر
بيشترين عرض بنا : 43 متر
حداکثر ارتفاع بنا : 3/11 متر
هزينه اجرای پروژه : بيش از 100 ميليون دلار

بدون شک ، موزه هنر ميلواکی از برجسته ترين آثار معماری سانتياگو کالاتراوا محسوب می شود که ترکيبی متنوع و پيچيده از معماری و سازه است. در اين بنا هم سقفهای مواج و متحرک موجود است ، هم پلی معلق و زيبا و هم نورپردازيهای خلاقانه. در مجموع ، اين شاهکار در زمره برترين آثار معماری جهان قرار می گيرد ، هرچند اين عنوان را نيز در سال 2001 از ديدگاه مجله TIME کسب نمود و همچنين در همان سال در نظرخواهی عمومی وب سايت جايزه معماری پرايتزکر ، بيشترين آرا را به خود اختصاص داد ، اما در پايان ، گلن مورکات استراليايي در پايان جايزه مذکور را از آن خود نمود.

هنگامی که ساخت ضميمه موزه هنر ميلواکی (MAM) به پايان رسيد ، در مراسم افتتاحيه آن که در 14 اکتبر سال 2001 انجام پذيرفت ، سی و دو هزار نفر به بازديد آن شتافتند ، به گونه ای که تمامی محوطه به اشغال جمعيت مشتاق درآمده بود. تا پايان سال 2001 (يعنی مدت زمانی کمتر از هشت ماه) ، 375 هزار نفر از موزه بازديد کردند. اين آمار در سال 2003 به حدود 434 هزار نفر رسيد ، درصورتيکه در سال 2000 ميلادی ، تنها 165 هزار نفر از آن ديدن کرده بودند. پس از گشايش ضميمه موزه ، روزانه افزون بر 5000 نفر از آن بازديد می کنند درحاليکه پيش از اين ، به طور متوسط هزار نفر از موزه ديدن می کردند.

طرح کالاتراوا ، نمايانگر قدرت معماری است ، به گونه ای که اين بنا امروزه تبديل به نماد شاخص شهر ميلواکی شده . به زودی ، جهانيان اين شهر را به لحاظ دارا بودن چنين اثر زيبا ، خلاقانه و اثر گذار تحسين می کنند و همواره آن را به ياد دارند.

رابرت گرين استريت ، رئيس دانشکده معماری و برنامه ريزی شهری دانشگاه ويسکانسن ، استاد کميسيون برنامه ريزی شهری و يکی از اعضای کميته بيست و يک نفری معماران برگزيده انتخاب کننده طراح ضميمه موزه در سال 1994 ، ضمن برگزيدن کالاتراوا از ميان معماران مطرح جهان همچون «آراتا ايسوزاکی» و «فوميهيکو ماکی» اظهار داشت: من کاملاً مطمئنم که شهروندان از خلق اين اثر فوق العاده ، هيجان زده شده اند و اين مهر تأييدی بر گزينش صحيح ما در انتخاب معمار بزرگ ، سانتياگو کالاتراوا است.

لازم به ذکر است که ضميمه موزه هنر ميلواکی که نخستين اثر معماری کالاتراوا در ايالات متحده است به ساختمانی که پيش از اين توسط «ارو سارينن» ، معمار خلاق فنلاندی – آمريکايي ، در سال 1957 تکميل شده بود ، الحاق گشت.